<$BlogRSDUrl$>

mánudagur, mars 29, 2004

Horgrísirnir þrír 

Við erum öll búin að næla okkur í hið árlega vorkvef. Hóstum, hnerrum og sjúgum í nefið hvert í kapp við annað. Setti svolítið strik í reikninginn um helgina því það var ómögulegt að leggjast í heimsóknir og bera þrefalda smitið um allt. Ég þrælaðist samt í leikfimina á laugardaginn, erfitt var það. Mér leið eins og hérna í gamla daga í leikfimi að hlaupa úti í kulda, þegar maður finnur kuldann nísta alveg niður í lungu. Ég virðist vera að koma til samt því tíminn í kvöld var ekki eins erfiður. Aftur vigtun. Árangur síðustu viku verður auðvitað seint toppaður, núna voru farin 800 grömm, þar af cirka helmingur fita (mér líður eins og Gauja litla að vera að auglýsa þetta fyrir alþjóð, ekki víst að maður verði jafn glaður að auglýsa þegar árangurinn verður minni...)

Annars gleymdi ég að segja frá því að við hjónin vorum með sænska kvikmyndahátíð á laugardagskvöld, horfðum á mynd sem heitir Adam og Eva og systir var svo elskuleg að senda okkur í tilefni afmælis dótturinnar. Það kom nú heldur betur í ljós að ég er ekki eins altalandi á sænsku og ég hélt. En ég hélt þræðinum og gat hlegið af og til. Maður hefur gott af því að æfa sig, veitir ekki af fyrir sænsku sumarbúðirnar.

Við Mummi eigum svo afmæli í dag. Það eru átta ár síðan við kynntumst. Lifi 22. Time flies.

sunnudagur, mars 28, 2004

He-man 

Af því að maður er nú kominn á kaf í fjölskyldupakkann datt ég inn á barnaefnið í morgun og haldiði ekki að það hafi verið He-man þáttur? Það lá við að ég fyndi spólu og byrjaði að taka upp fyrir Óla. Loksins komin réttlæting fyrir öllum Stöðvar 2 þúsundköllunum! Vakti meira að segja Mumma (sem átti fyrstu vakt í morgun og svaf á meðan þessu stóð) til að sýna honum. Þetta var reyndar ekki einn af gömlu þáttunum, maður sá það vel, en samt býsna líkt. Þarna sá maður alla gömlu kunningjana, He-man sjálfan, Teelu (hét hún það ekki örugglega) Man at Arms, Granger (að sjálfsögðu) og svo þá illu, Skele-tor, Evil-Lyn, Trap-Jaw og hvað þeir hétu nú allir. (Ehemm, það mætti halda að ég hafi verið 6 ára strákur þegar þetta æði hófst en ég hef þá afsökun að ég neyddist oft til að leika við litla bróður...) Og að sjálfsögðu endaði þátturinn á heilræði frá Adam. Ég mun fylgjast með þessu næstu sunnudaga.

Í dag fékk svo litla frænka nafn. Hún heitir Sigríður Fjóla, eins og litla stóra systir. Fínasta nafn og verður bara betra með árunum, eftir því sem hún stækkar og passar betur "í" nafnið. Ég hef örugglega áður tjáð mig um þá ömurlegu íslensku tísku að skíra einhverjum ónefnum. Þið afsakið öll sem eruð að spá í, eða hafið nefnt börnin ykkar einverjum skrautnöfnum, þetta er ekki minn smekkur. Í sundinu eru til dæmis Natalía Nótt, María Mínerva (mér finnst Mínerva svo sem ágætt en voðaleg samsetning) og Björgvin Tristan (Tristan er eitt af þessum nöfnum sem mér finnst bókstaflega leka væmnin af). Þannig að ég er alltaf voða glöð fyrir hönd barnanna ef þau fá eitthvað eðlilegt íslenskt nafn. Það var nú í DV í gær (eða Fréttablaðinu í dag...?) að það væri botninn að heita Óli af því að maður gæti einhvern veginn ekki vaxið upp úr því, þetta kom frá Huldari Breiðfjörð.

Annars var ég blaðburðastúlka í forföllum í gær. Eyþór fór sem sagt suður á skírnina og bað ekki um afleysingu í tæka tíð svo ég bjargaði honum. Ég tók fyrstu götuna með Sóleyju í kerrunni, það var ekki ljóst hvor okkar var pirraðri þá götu því Sóley gólaði út í eitt (að minnsta kosti þær stundir sem ég labbaði frá henni og að húsunum) svo ég skilaði henni til tengdamömmu. Enda tók það mig næstum klukkutíma að bera út þessa götu (Suðurbyggð). Hinar fimm tóku svona álíka langan tíma. Þetta rifjaði upp heilmiklar minningar frá því að ég aðstoðaði Unni við að bera út Dag. Ég stóð mig að því að standa fyrir framan ákveðna hurð og hugsa illar hugsanir af því að íbúinn sem bjó þarna um 85 var svo leiðinlegur (það gekk illa að rukka hann!). Samúð mín fyrir blaðburðabörnum Fréttablaðsins jókst mjög eftir þessa reynslu (Eyþór fær samt aðstoð frá foreldrum sínum svo ég vorkenni honum ekkert rosalega mikið!)

fimmtudagur, mars 25, 2004

Krimmarnir 

Þá var þriðja krimmakvöldið í kvöld. Að þessu sinni Elsku Poona eftir Karin Fossum. Það var full langt síðan ég las hana og sennilega hef ég lesið hana mjög hratt líka því ég var ekki alveg með smáatriðin á hreinu. En þannig var að hún greip mig mjög snemma og ég las fram á nótt því ég varð að klára hana. Það er nefnilega þessi aumingjans maður sem er aðalpersónan, ég vorkenndi honum alveg ógurlega. Það voru ekki allir sammála um ágæti bókarinnar samt, sumir höfðu meira að segja ekki náð að klára hana því þeir sofnuðu alltaf yfir henni! Hún fær mín meðmæli engu að síður. Mér bauðst að fá lánaða aðra bók eftir sama höfung á norsku (og sænsku reyndar, það bíður betri tíma) og ég þáði það, aðeins að dusta rykið af norskunni. Næst á dagskrá er svo danski höfundurinn en ég hef lesið þá bók áður, á dönsku, ætla núna að líta á hana á íslensku.

Við mæðgur vorum í sundi í dag. Sóley tekur stórstígum framförum. Nú er hún farin að synda um allt þegar hún fær armkúta og kippir sér ekkert upp við að gleypa svolítið sundvatn. Hún hoppaði líka út í laug (kannski hljómar þetta meira en það var, hún sat í efstu tröppunni og hlunkaði sér fram af, en hún fór á kaf) og ég var svo montin að ég lét hana endurtaka það tvisvar.

miðvikudagur, mars 24, 2004

Þvílíkt svindl 

Ég deildi því með ykkur hér fyrir stuttu að ég hefði látið verða af því að panta mér Grand Prix diskinn frá Danmörku svo ég gæti hlustað á hann Tómas og leyft litlu nemendunum mínum líka að njóta. Nema hvað, það bólar ekkert á honum. Ég fékk tölvupóst frá bookland.dk í síðustu viku þar sem þeir sögðu að það væru svona tveir virkir dagar í hann. Ég bíð enn og veit ekki hvert ég á að beina gremju minni. Hallast helst að Íslandspósti, það er sívinsæll óvinur.

Átti annars undarlegan dag í vinnunni í dag. Ég veit reyndar ekki hversu djúpt ég má ræða málin en læt þetta flakka. Ég var sem sagt að henda nemanda úr áfanga hjá mér. Hann var kominn yfir á mætingum og átti þá, samkvæmt reglunum, að fara til kennslustjóra og gera grein fyrir sínum málum. Ég nefndi það við hann fyrir 2 - 3 vikum en hann var ekki búinn að fara enn. Það sem meira og verra er, að hann sýnir enga viðleitni að vera að taka sig á, mætir seint (meira að segja inn úr frímínútum), gerir ekki baun í tímum og svo framvegis, svo ég tók af skarið í dag og tilkynnti honum að hann þyrfti ekki að mæta meira. Viðbrögðin hjá viðkomandi dreng voru þau að benda með fingri á hausinn á sér, ég veit ekki hvort hann var að meina að ég ætti að skjóta mig eða ég væri heimsk (eða það sem ólíklegra er að hann ætti að skjóta sig / væri heimskur). Það sem böggar mig mest í þessu samhengi er að ég hafði vott af samviskubiti. Samt var þetta borðleggjandi dæmi um gæja sem þurfti að draga mörkin.

Ég er nefnilega mikið að spá í þessu með skólagjöld. Ok, nú var ég ekki heimsins besti nemandi á sínum tíma, en algjör hátíð miðað við það sem viðgengst núna. Reynsluboltarnir í kennaraliðinu tala um mikla breytingu á svona tíu árum (kannski eru þeir svona kalkaðir að þeir muna ekki lengra aftur...) Ég er alla vega á því að það þarf eitthvað mikið að gerast í kerfinu. Erum við ekki komin út í öfgar, þegar "menntun fyrir alla" þýðir að þú mátt vera jafn latur og óábyrgur og þig lystir í náminu?

mánudagur, mars 22, 2004

Léttpóstur 

Fyrstu mælingunni er lokið og ég má til að monta mig. Ég hef lést um tvö kíló, þar af 1.1 fitukíló. Júhú, góð byrjun. Enda er ég ógeðslega ströng. Það var meira að segja nammi í vinnunni í morgun og ég fékk mér ekki! Það er nauðsynlegt að setja svona tölfræði inn svo þið sjáið örugglega mun þegar þið sjáið mig næst :)

Enn er ég að hlusta á dýrindis tónlist. Ég er með svona "hygge" folder í Itunes, hann er bara alveg firna góður. Óskar Péturs, útvalin lög með Queen, Páll Óskar og Monika og fleiri góð. Fínt, ég er í betra jafnvægi þegar ég fer yfir léleg dönskuverkefni.

sunnudagur, mars 21, 2004

Alltaf gaman á Ólympíuleikum 

Jamm, í gærkvöld voru Litlu Ólympíuleikar Tölvumynda (sem eru árvissir en ekki á fjögurra ára fresti). Eins og búast má við, þegar maður fer á djammið með jafn fínu liði og góðum frændgarði og ég bý að í vinnunni hans Mumma, þá var þetta ljómandi fín skemmtun. Það kom að vísu í ljós enn eitt árið að ég kann ekki bobb og mun aldrei ná neinni leikni í að spila það, eins eru hæfileikar mínir í þythokký minni en ég vildi. Hins vegar kom ég sterk inn í golfi (fór holuna á 10 höggum) og í pílu, en það var verra með húllað en gamli stærðfræðikennarinn minn, hann Sigvaldi malaði mig í því. Það er sárt að tapa í húlla fyrir karlmanni, en helmingi verra þegar það er gamli stærðfræðikennarinn manns!

Farbror Willy fór á kostum í sænskunni og var jafnvel ofvirkari á myndavélinni en Óli og Mummi til samans, en hann virtist hafa mestan áhuga á að ná miðhluta karlmannanna á mynd og svo stöku auga og handlegg hér og þar. Bjarni dansaði, sem mér finnst teljast til tíðinda, mér telst til að hafa séð það einu sinni áður, en þá dró ég hann út á dansgólfið. Þarna dansaði hann af sjálfsdáðum (kannski má ég ekki einu sinni blogga um það? - þetta gæti verið eitthvað tromp sem hann vill luma á seinna meir.) Það sem meira var, um tíma vorum við tvær dömurnar að dansa við fjóra karlmenn, ég hef ekki lent í svona hlutfalli á dansgólfinu áður.

Ég ákvað í gær að á næstu Ólympíuleikum verð ég ekki ólétt, með barn á brjósti eða í aðhaldi (það voru hamborgarar í matinn, dettur ykkur nokkuð í hug að Mummi hafi verið í skemmtinefndinni?)

Í dag var ég svo á dönskukennaranámskeiði, kannski hljómar það ekki skemmtilega en það var ótrúlega gaman. Ein af þessum stundum þar sem maður nennir gjörsamlega ekki fyrirfram, en svo er ótrúlega gaman þegar maður er kominn á staðinn. Og fyrir þá lesendur mína sem vita hver Steina gamla bekkjarsystir er (hinn dönskukennarinn úr 4.B) þá upplýsist að hún er ólétt og væntir sín í ágúst.

Nú er ég með litla frænda í fóstri. Eyþór minn (sem er víst orðinn 14 ára) hefur gist reglulega í gegnum tíðina, mér finnst hálf trist að það fer væntanlega að síga á seinni hlutann á gistinóttunum hans. Enda fær hann lúxusgistingu í nótt, venjulega hefur hann fórnað sér á sófann í stofunni en núna fær hann uppbúna flatsæng inni í herbergi og hótanir um að þurfa að taka við strumpu strax í fyrramálið með leiðbeiningum um hvernig maður sýður hafragrautinn. Ekki seinna vænna en að fara að innheimta gamlar skuldir!

fimmtudagur, mars 18, 2004

Ekki við dauðans dyr 

Nú hafa lesendur mínir örugglega haldið að líkamsræktin væri alveg að fara með mig fyrst ég hef ekkert látið í mér heyra síðan 1. í nýju lífi. Neinei mikil ósköp, ég lifi enn. Einhvern veginn er samt óskaplega mikið að gera en samt lítið að segja svo það útskýrir allt saman.

Ég er búin að fara tvisvar í ræktina síðan ég bloggaði síðast. Í gærkvöld í venjulegan tíma, sem var mjög fínn, ég var stoltust af að það var stanslaust verið að í 45 mínútur og ég tók mér enga pásu (nema svona 3 - 4 vatnspásur). Í kvöld fór ég svo til að læra á tækin. Það er öllu síðra. Helst af öllu vildi ég vera ein og spila einhverja brjálaða tónlist til að drífa mig áfram.

Annars er ég að hlusta á Eddie Skoller. Sá maður er bara snillingur og ekkert minna. Ég er að reyna að vera með skemmtilegan tíma á morgun og ætla að spila smá með honum. Auðvitað hið klassíska "What did you learn in school today" en til að leyfa ykkur að vera með fáið þið tvo brandara.

Der er noget der hedder Århushistorier men så er der også noget der hedder finnehistorier.
Når finnerne får en lille én, eller et par tyve, så har de nogle specielle lege som de ynder at lege, blandt andet er der en leg der hedder JOKKA.
Hvordan skal man spille JOKKA?
Då skal man væra en sju otta personar og dom skal drikka en stor kassa sprit.
Och sen skal varja person få en lång skarp kniv og då skal man släkka ljuset og då skal varja person kasta kniven ud i luften og den som först bliver truffet av kniven, han er JOKKA!

Då finnas en annan lek, man skal vära tre personar. Och dom skal drikka en stor kassa sprit. Sen skal den ena personen gå ut av rummet og då skal de tvo andra rekna ut vem det var som gik ut av rummet
Den kan också lekas ut af tvo, men det krevar mera sprit.

Med kærlig skoller-hilsen!


mánudagur, mars 15, 2004

Nýtt líf 

Já það er ekki um að villast. Í kvöld fékk ég staðfestingu á því að ég er fitubolla. Ég hef lengi lifað í blekkingu og reynt að líta sjálfa mig jákvæðum augum en vísindalegar tölur á blaði ljúga ekki. Nefnum engin númer samt.
Ég var sem sagt að skrá mig á lífsstílsnámskeið á Bjargi (8 vikna aðhaldsnámskeið með þessum voðalegu mælingum með reglulegu millibili). Kannski væri mesta aðhaldið að birta nákvæma matardagbók ásamt þessum tölum öllum but I'm not quite there yet. Reyndar ætti ég ekki einu sinni að segja frá þessu námskeiði. Mér er illa við að vera lúser, hvað þá svona í opinberri umræðu. Ég færði gríðarlega fórn og sleppti Survivor til að fara í vigtunina, þá er maður langt leiddur í aðhaldsaðgerðum.

Annars er nóg að gera. Vorum óvenju dugleg um helgina - Mummi lagaði til í geymslunni, sem alltaf er visst afrek og ég fór að pakka niður lánsbarnafötum, sem er líka vel af sér vikið. Sú stutta var í mælingu í dag. Við erum, held ég, sloppin af svarta listanum yfir barnasveltara í bili, hún hafði þyngst um 600 grömm á vikunum átta (eða 75 grömm á viku, sem er met í all-langan tíma). Og þó svo ég hafi reynt að láta barnasveltis-stimpilinn ekki á mig fá þá finn ég að það er ákveðnu fargi létt af mér.

laugardagur, mars 13, 2004

Afmælisbarn dagsins 

... er dóttir mín. Sú stutta orðin eins árs og stór dagur hjá fjölskyldunni. Við hófum daginn á afmælissöng uppi í rúmi, reynið að ímynda ykkur okkur sönghjónin að syngja dúett.. ehemm. Það féll að vísu í góðan jarðveg hjá dömunni, hún sat skælbrosandi undir söngnum. Þar sem hún var fyrir lifandis löngu búin að fá afmælisgjöf frá okkur (bleika pæjubílinn) kom sér vel að við vorum búin að fá nokkrar afmælisgjafir í hús, svo við sóttum sænsku afmælisgjöfina og tókum hana upp. Sóley er í mikilli framför frá því um jól og sýndi kortinu mikinn áhuga og tætti svo reyndar í gegnum öll fötin sem leyndust í pakkanum. Við foreldrarnir vorum veikust fyrir sætu mínipilsi (sem er ekki þess eðlis að það eigi betur heima á 18 ára hóru, eins og sumt fyrir þennan stubbamarkhóp). Næsta gjöf var frá Unni og Ágústi (mjög svo óvænt gjöf það) og þar kom glæsileg regnkápa, hefði ekki getað valið hana sætari sjálf.

Við settum strumpu í pass til ömmu um hádegisbil til að fá frið að undirbúa veisluna. Ég er nefnilega ægilega kresin sjálf, vil helst allt nýbakað og þess vegna eru allar veislur undirbúnar á síðustu mínútunum. Við náðum að vísu að undirbúa smurbrauðsterturnar og baka marensinn í gær. Auðvitað fór það svo að síðasta kakan fór ekki inn í ofn fyrr en fyrstu gestirnir voru mættir á svæðið og ein kakan náði ekki að kólna tilhlýðilega til að hægt væri að setja á hana súkkulaðirjómann en að öðru leyti var bakkelsið vel heppnað og kláraðist næstum alveg. Við Mummi erum í eilífri samkeppni í smurbrauðinu, ég með rækjutertuna og hann með hangikjötstertuna, síðast vorum við að hugsa um að hafa samkeppni þar sem gestirnir áttu að kjósa um fegurstu kökuna en féllum frá því (enda vissum við auðvitað bæði að okkar kaka var fallegust).

Það var sungið fyrir Sóleyju, hún var frekar hissa á þessu tilstandi. Ég var nánast með tárin í augunum undir söngnum, ekki að spyrja að vælinu í mér... einhvern veginn var það yfirþyrmandi að litla barnið væri orðið eins árs.
Ég þurfti síðan að taka að mér að blása á kertið - það er meira mál að slökkva á einu kerti en maður heldur - þetta er einhver sérframleiðsla með ofurkveik. Hún fékk ýmsar góðar gjafir, "læknisbrúðu" frá Bjarna sem hún faðmaði og kyssti, bók frá Kittý og co, peysu og sokka frá Hönnu og co, peysu frá Óla og Eygló, skokk frá Gumma og Helgu sem mættu frekar óvænt og voru einu fulltrúar minnar fjölskyldu á staðnum, ásamt fleiru.

Fékk að taka þátt í leiknum með hinum krökkunum, var meðal annars keyrð um "alla" íbúð í pæjubílnum og var ekki lítið lukkuleg með það. Enda var hún alveg búin á því þegar veislunni lauk og var komin í háttinn upp úr hálf átta. Í tilefni dagsins dró ég fram gamla svæfilinn minn (og eina koddaverið sem ég á sem passar utan um hann, það er gult af elli - svona er maður gamall) og setti undir höfuðið. Hún hefur bara sofið með bleyju undir höfðinu hingað til en nú er maður orðinn svo þroskaður að það er kominn tími á alvöru kodda. Passing the torch.

miðvikudagur, mars 10, 2004

Ofurát 

Mummi stóð sig aldeilis vel í eldhúsinu í kvöld. Eldaði alveg dúndurgóðan kjúkling, indverskan, með nan-brauði (heimatilbúnu).
Ofboðslega góða jógúrtsósu með og ekki spillti fyrir að hafa rauðvínstár með, Blue Opal eða Black Opal man ekki hvort það hét og er aldeilis of löt til að labba fram og lesa mér til. Manni leið bara eins og það væri eitthvað hátíðartilefni en ekki bara venjulegt miðvikudagskvöld.

Sat og hlustaði á Hauk Morthens og rifjaðist upp fyrir mér að í gær voru 2 ár síðan afi dó. Enn finnur maður fyrir hvað tíminn er fljótur að líða. Mér finnst svo stutt síðan. Enda sakna ég hans óskaplega og hugsa oft um hvað hann myndi segja við hinu og þessu. Hann væri amk mjög hrifinn af tónlistinni sem er undir hjá mér. Núna eru Hvítir mávar - algjör klassíker.

Krúttleg stelpa 

Sóley átti algjört móment í dag. Þegar við komum heim seinni partinn stóð pæjubíllinn hennar á gólfinu. Hún fór að stússast við hann og nema hvað, stóð á fætur og gekk fram og til baka með hann á undan sér. Ekkert smá fín. Og montbrosið sem kom á hana þegar við fórum að góla og gala. Sú var ánægð með sig. Við létum hana ganga lengi vel og það gekk gríðarlega vel. Mér liggur nú við að segja að hún hafi þurft að hlaupa því hún réð ekki alltaf við að keyra bílinn rólega. Frekar fyndið.

Pósturinn átti síðan klúður dagsins. Kom hér heim með pakka (frá Svíþjóð hef ég grun um), hefur greinilega dinglað og dyrabjallan ekki virkað, en síðan ekki söguna meir. Að minnsta kosti kom ég fram og þá var miði um að þeir hefðu reynt að bera út pakka rétt fyrir sex. Komm on! Hlusta til að athuga hvort það heyrist í bjöllunni!

mánudagur, mars 08, 2004

ahh...Pixies 

Ég velti því fram og tilbaka hvort maður ætti að stefna á Pixies. Ekki það að ég er bara seinni tíma aðdáandi, þetta var einum of undarleg tónlist fyrir minn eighties smekk þegar ég var í 9. bekk. Það voru bara þeir allra framsæknustu sem voru að fíla þá. Ég fékk í raun ekki opinberun fyrr en á Nýja Garði en þar voru líka nokkrir harðir Pixies aðdáendur. Helgi Gunnar þar fremstur í flokki og svo auðvitað Anna Lilja. Einhvern veginn held ég að það væri býsna gaman að fara, og mér liggur við að halda að það yrðu ekkert of margir unglingar enda Korn strax á eftir.

Annars er ég á bólakafi í Júrótrasj núna. Tók af skarið og pantaði Grand Prix 2004 (svo enginn fari nú að gefa mér hann í afmælis- eða jólagjöf!) og ég veit ég á eftir að hlusta á Tómas í tætlur. Þarf líka að eignast lagið á smáskífu með enska textanum þegar það kemur út til að bæta í fína safnið (á nú þegar bæði vini mína Ólsen og Rollo og King).

Strumpan í góðum gír í dag. Fór hamförum í kollhnís nú undir kvöld og var frekar súr að þurfa í háttinn þegar allir voru að skemmta sér vel. Er að æfa sig að drekka úr stútkönnu svona sjálf og alein og þetta er svona gamaldagssystem, það er að segja engin lekavörn og þar af leiðandi mjólkurslettur um allt eldhús því að í gleði- og montvímunni hristir Sóley könnuna eins og hún sé með sinn eigin prívat Helenustokk.

Survivor þáttur kvöldsins verulega súrrealískur. Alls ekki ósátt við úrslitin samt. Ég er svolítið torn hvort ég á að halda með Chapera eða Moga Moga. Held að Moga Moga sé betri kostur í heildina en þá þarf ég að svíkja Rupert minn.

sunnudagur, mars 07, 2004

Hin gömlu kynni gleymast ei 

Í dag hitti ég Valgerði í fyrsta sinn í tvö ár eða þar um bil. Hún var stödd í bænum af því að mamma hennar var í mjaðmaaðgerð á sjúkrahúsinu. Fengum okkur kaffi á Bláu og sátum góða stund og spjölluðum. Það var virkilega gaman. Skondið að ég reyndi einmitt að heimsækja hana þegar ég var í borginni síðustu helgi en þá var hún farin norður í sveitina svo ég náði ekkert af henni. Ég hef saknað þess ógurlega að hitta hana ekki oftar, því eins og máltækið segir "we sure had some good times". Hún bað að heilsa þeim sem þekkja hana (svona eins og í Lögum unga fólksins hér í den, afganginn af kveðjunni fá allir sem vilja þekkja mig...).

Maturinn í gær var ógurlega skemmtilegur. Ég fór víst villur vegar þegar ég sagði að Bjarni væri að bjóða í mat, svo að matarboðunum fækkar sem því nemur, eru þá ekki á tveggja ára fresti heldur sjaldnar. Nei, hann var bara boðberinn því það var Anna systir hans sem bauð. Þetta var fjölskylduvænt boð, borðað snemma og með mat við hæfi dömunnar. Það voru allir duglegir að hafa ofan af fyrir henni svo hún skemmti sér líka hið besta. Fengum ógnarfína gúllassúpu með alveg æðislegum bollum - ég þarf að kría út uppskrifirnar að þessu öllu.

Árshátíð VMA var líka fín. Góð skemmtiatriði þar sem gamlir heimilisvinir hér, síðan mágur minn var hér til heimilis, fóru á kostum og fluttu lagið "Strákur að nafni Stína". Langt síðan maður hefur heyrt það! Pétur Jóhann var frábær veislustjóri og maturinn góður. Hápunkturinn var samt auðvitað að sitja þarna í öndvegi í boði nemenda :) Ég man þegar ég var í MA hvað það fór í taugarnar á mér hvað kennararnir höfðu það gott, en ósköp á maður það innilega skilið bara. Stemmingin líka öðruvísi en það sem ég átti að venjast hér í gamla daga, helgast sennilega mikið af því að þetta er ekki bekkjaskóli.

Annars á danska júróvisjón lagið hug minn allan þessa dagana. Íslenski homminn alveg að gera sig. Sig det løgn heitir lagið hans fína og er svona ansi skemmtilegt. Ég er að reyna að dánlóda því til að vera svolítið hipp í kennslunni, en það gengur erfiðlega.

fimmtudagur, mars 04, 2004

Félagsmálafríkið 

Jamm, enn sannast hið fornkveðna, það gerist alltaf allt á sama tíma. Þessa dagana blómstrar félagslífið mitt enn á ný. Mér er svo mikið hjartans mál að koma því á framfæri af því að fyrir stuttu síðan átti ég mér ekki félagslíf.
Var í kvöld að horfa á Wallander með hinum krimmunum. Alltaf gaman að svona samanburði bók/mynd. Það sem myndin gerði vel (úff ljót íslenska) var að finna hárrétta leikara. Þeir smellpössuðu hver öðrum betur. Við horfðum á myndina í VMA og það var hálfgert ævintýri því besta tækið er í D álmu (fyrir þá sem ekki þekkja til er D álman einnig nefnd Djöflaeyjan og það er ekki innangengt í hana - þangað þarf ég að fara að kenna og kalla það hæfilega hreyfingu að ganga þangað daglega). Bestu sætin voru hins vegar í A álmu (og niðurstaðan úr þessu stöfum er sem sagt að það er langt þarna á milli.)

Við fengum því fílhrausta karlmenn að bera sjónvarpið yfir í C þaðan sem hægt var að rúlla því á endanlegan stað og þurftum svo að skila því í kvöld. Þetta var kostulegt allt saman af því að hjólaborðið sem sjónvarpið er á, er ekki nógu kröftugt til að þola rúllun yfir hellurnar fínu sem arkítektinum datt í hug að hafa á gólfinu, svo hjólaborðið þurfti að fara upp á hjólavagn sem var heldur burðugri. Hjólaborð með sjónvarpi á, uppi á hjólavagni er samsetning sem býður hættunni heim. Fyrir utan að þurfa síðan að lyfta hjólaborðinu yfir þröskulda, rúlla því á milli álma utanhúss og það allt. Þetta gekk vel á endanum, þangað til annað kemur í ljós með sjónvarpið að minnsta kosti.

Á morgun er svo árshátíð VMA. Ég fæ frítt að borða, það er svona helsta ástæðan fyrir því að ég nenni að fara. Sýna lit og svona. Pétur Jóhann er veislustjóri og Papar leika fyrir dansi. Hjalti Jón notaði tækifærið og lofaði nemendum tækifæri að dansa við kennarana, við yrðum öll með danskort. Verst að ég ímynda mér að 95% nemenda viti ekki hvað danskort er, svo þau skyldu ekki þennan fína brandara.

Félagslífið nær væntanlega hámarki á laugardag því þá ætlar Bjarni að bjóða okkur í mat. Það gerist að jafnaði á tveggja ára fresti eða svo, þannig að þið sjáið að þetta er voða merkilegt.

þriðjudagur, mars 02, 2004

Átpistill 

Ég klaufaðist til að gleyma einum hápunkti Reykjavíkurferðarinnar. Þannig er, að ég á mér eitt gríðaruppáhalds kaffihús/bakarí í borginni. Það er hið góða Café (Konditori) Copenhagen (veit aldrei hvort þessi miðhluti á að vera með) á Suðurlandsbrautinni. Oft hef ég þakkað mínu sæla fyrir að búa ekki í nágrenni þess því þá væri fyrst komið í óefni með línurnar og það allt. Alltaf slær dönskuhjartað örar þegar ég kem þar inn. Nema hvað, við fórum sem sagt þangað í morgunkaffi á sunnudagsmorgun. Það er alltaf hægt að finna sér ný og ljúffeng stykki. Að þessu sinni ætlaði ég líka að kaupa brúðkaupstertu Maríu og Friðriks, í ljósi þess að enn bólar ekki á boðskorti í brúðkaupið og ég er farin að óttast að ég hafi gleymst. Því miður var tertan ekki komin í hús svo í staðinn splæsti ég í þrjú extra fín súkkulaðistykki frá Valrhona og nú eru þau með kaffinu á kvöldin. Það er unaður bara að lykta af þeim, hvað þá að smakka.

Öðruvísi átfréttir eru til að mynda þær að við vorum stödd í mat hjá tengdamömmu í gær, hele familien. Þeir svilar mínir, Siggi og Ármann voru að pukrast með hákarl og ég ákvað að gefa Sóleyju að smakka. Nota tækifærið sem aldrei mun gefast hér heima. Þetta rann líka svona ljúflega niður, eftir að hún hafði áður borðað eins og meðal hross af svínasteikinni. Ég vona bara að hún haldi áfram á þessum efnilegu brautum.

Að lokum, aðeins að Survivor. Þáttur kvöldsins skúffelsi á skúffelsi ofan. Sannarlega á ég eftir að sakna nakta mannsins. Hann setti hressilegan svip á þáttinn. Ég held með vitlausu fólki. Ekki það að það eru margir sem ég væri sátt við að ynnu þáttinn. Þeir sem ég yrði ósátt við eru Rob Mariano (gamall fjandskapur), Sue (bara pain in the...), Jerri (gamall fjandskapur), Amber (of mikil klappstýra), og Jenna (voða glær eitthvað). Held að það sé upptalið. Kann til dæmis vel við Shi Ann alveg síðan hún át kjúklinginn.

This page is powered by Blogger. Isn't yours?